Gisteren op het koor gebeurde er iets opvallends. Iemand doet altijd de opening, en leden mogen gebedsverzoeken indienen. Een van de leden vroeg om gebed voor Israël en voor de vorming van de nieuwe regering. Ik had al eens met haar gepraat over onze en Gods gedeelde liefde voor Israël, dus het verbaasde me niet dat het van haar kwam. Wel voelde ik toen het gebedspunt aan de orde kwam een ongemakkelijke stilte door de zaal gaan. Of misschien was het alleen de persoon die de opening deed die het ongemakkelijk vond. Hij koppelde het gebedsverzoek voor Israël namelijk meteen aan de uitslag van de midterms in Amerika en juichte die uitslag toe. “Ik denk dat we hier allemaal wel erg blij mee zijn,” zei hij. Dat werd hartgrondig beaamd, hier en daar zelfs met applaus.
Ik had de verkiezingen niet gevolgd. Ik had mijn man wel horen zeggen dat de Democraten gewonnen hadden. Voor mij betekent dat: meer LGBTQI, meer Israëlhaat en vooral meer abortus… Ik had in mijn facebook-bubbel al een filmpje voorbij zien komen van een groepje vrouwen die de terugkeer van abortus bejubelden, en een nieuwsbericht over dat Massachusetts abortus tot aan de geboorte gelegaliseerd heeft. Tot aan de geboorte! Mijn hart huilt en dan wordt er op mijn koor gejuicht om een uitslag in Amerika? Oké, dacht ik, dan vraag ik het bestuur om politiek niet meer aandacht te zetten op kooravonden, wel jammer dat dan waarschijnlijk gebed voor Israël ook geen ruimte meer heeft…
En toen kwamen de kerstliedjes
Maar toen kwam er nog iets bij. Gisteren was ook de eerste avond dat we volop met de kerstliedjes aan de slag gingen. We hebben twee kerstoptredens gepland staan: één in een bejaardentehuis en één bij de lichtjestocht. En kerst heb ik een paar jaar geleden achter me gelaten. Hoe meer ik van de Bijbelse waarheid ben gaan ontdekken, hoe meer ik ben gaan zien wat er allemaal mis is met kerst vooral ook bijbels gezien, en hoe meer weerzin ik ertegen ben gaan voelen.
Waar ik vandaan kom
Tussendoor moet ik kort vertellen waar ik vandaan kom. De afgelopen vijf jaar ben ik steeds dieper in iets heel duisters terechtgekomen. Dit voorjaar zijn we daar met veel commotie uitgekomen, God zij dank! Ik zeg het vaker, maar ik ben echt door het dal van de schaduw van de dood gegaan. Nu ik er met meer afstand op terugkijk, zie ik dat een aantal dingen echt op hun kop stonden, terwijl ik geloofde dat ze rechtop stonden.
Na onze bevrijding hieruit heb ik niet al mijn overtuigingen overboord gegooid, maar ben ik er wel een flink aantal gaan herzien. Hij heeft mij en ons gezin bevrijd, dus mijn geloof, liefde en vertrouwen in Hem zijn groter dan ooit. Maar op veel andere gebieden ben ik wel op zoek naar de waarheid. Dingen waar ik vroeger radicaler in was, benader ik nu opener. Vooral mensen benader ik opener. Dus toen we verhuisden en ons in een nieuwe stad gingen settelen, dacht ik: een koor met kerstliedjes, dat kan ik best aan.
Kan ik dit wel?
Na gisteravond weet ik dat niet meer zo zeker. Kan ik het aan om te zingen in een bejaardentehuis vol kerstbomen met lichtjes? Of op een avond buiten, waar mensen een lichtjestocht hebben gelopen en wij rond een kerststal met een kribbe staan te zingen? Kerstbomen, kerstmannen, ballen, klokken, sneeuw, engelen, een os en een ezel, herdertjes…
Ik kan natuurlijk de optredens laten schieten. Maar dan zing ik nog steeds twee maanden lang kerstliedjes. Niet alle liedjes staan me tegen, maar O Holy Night en I Heard the Bells on Christmas Day toch echt wel. Ga ik dan naar de repetities en zing ik alleen die liedjes niet mee? Of haak ik pas in januari weer aan? Lastig hoor.
Maar ik moet hier wel iets mee. Politieke overtuigingen van anderen binnen het koor waar ik zing kan ik naast me neerleggen, maar mijn eigen overtuiging en de woorden die ik zelf zing en uitspreek, daar ben ik wel verantwoordelijk voor. Ik houd van Hem en wil Hem volgen in de opdracht die Hij voor mij heeft en dat vind ik belangrijker dan het zingen van mooie liederen in een fantastisch koor, hoe goed dat me ook doet.
Ik heb er al jaren geleden voor gekozen kerst niet meer te vieren, en besef nu dat het een overtuiging is die ik wil blijven volgen. Het is voor mij ook geen oordeel naar mensen die wel kerst vieren, maar het pad waarvan ik geloof dat ik het moet gaan. Voor mij betekent dit helaas wel dat ik nu wil vragen of het goed is als ik in het nieuwe jaar weer aanhaak…
